Een muziekavondje


Al jaren ben ik abonnee van de Veronica Gids en al ruim een jaar lees ik voornamelijk het tijdschrift gedeelte en gebruik ik hem niet of nauwelijks als programmagids. Als muziekliefhebber is de pagina Music Reviews een van mijn favorieten.

In de nieuwe gids werd ik gewezen op maar liefst vier releases die mij wel aanspraken, namelijk

Within Temptation – The Unforgiving
Duran Duran – All You Need Is Now
Lucy Iris – Silver Lining
Whitesnake – Forever More

Within Temptation en Duran Duran kregen elk vier sterren en Lucy Iris en Whitesnake elk drie.

Nieuwsgierig geworden ging ik naar Spotnet (sorry Tim) om zelf te kunnen oordelen over deze albums.

De eerste verrassing was Within Temptation. Niet langer de bombastische “gothic rock” die we van hen gewend zijn maar zoals ze zelf ook in interviews zeggen stevige rock met heel veel 80’s invloeden. Vooral de zang van Sharon is minder over the top waardoor de muziek van Within Temptation op dit album soms erg doet denken aan de Rock Musical sound van Jim Steinman.  In The Middle Of The Night doet daarentegen weer denken aan Tower (kennen jullie die nog ?).  Within Temptation heeft met dit album een grote gok genomen en zal ongetwijfeld de nodige gothic fans verliezen maar laat hier wel horen zo volwassen te zijn dat ze hun muzikale achtergrond durven laten horen.

Dan Duran Duran. met eveneens vier sterren in de Veronica gids waren de verwachtingen na het horen van Within Temptation hoog gespannen. Helaas blijkt bij het eerste nummers voornamelijk (opnieuw) dat de stem Simon niet meer is wat die was in de hoogtijdagen van the Wild Boys (al waren toen de ballads ook al niet zijn sterkste kant). Gelukkig is de titelsong All You Need Is Now al beter maar wat mij betreft nog steeds niet genoeg om vier sterren te rechtvaardigen. Pas bij Being Followed krijg ik het gevoel dat ik naar een nummer luister dat ook in de jaren 80 opgenomen had kunnen zijn. Je hoort er zelfs een klein beetje Girls On Film in terug.  Ook Girl Panic, Other Peoples Lives, Too Bad You’re So Beautiful en Runaway Runaway klinken echt als Duran Duran zoals je ze graag wil horen. Dit in tegenstelling tot he Man Who Stole a Leopard dat in de Veronica gids een topper genoemd wordt waarmee ze hun grootste hits zouden evenaren. Helaas zal dat voor een echte 80’s revival band als Duran Duran niet zijn weggelegd en zullen ze het moeten hebben van het album en de tour.

De volgende recensie in de gids is Lucy Iris. Ik raak er inmiddels aan gewend dat ik het niet eens ben met de recensent en Dear Diary is wat mij betreft dan ook beslist niet het beste nummer van dit album. Dat dit een country plaat in de stijl van Ilse DeLange genoemd wordt ontgaat me al helemaal. Hooguit de eerste twee nummers rechtvaardigen deze kwalificatie een heel klein beetje.  Het lijkt er dan ook sterk op dat JdG na nummer drie is afgehaakt (Als je hier je geld mee mag verdienen doe het dan wel goed). Daarna wordtb het album echter pas echt interessant. Bij sommige nummers doet de stem van Lucy denken aan die van Dolores O’Riordan  .  Ook de sound gaat dan meer richting de late New wave van The Cranberries (Right Before I Close My Eyes) ,  Berlin (Morning Air) en Sinead O’Connor (Half Lit Moon) . Vooral Right Before I Close My Eyes is een absolute topper. Dit album had wat mij betreft ook vier sterren mogen krijgen. Misschien volgende keer toch maar helemaal luisteren ?

En als laatste Whitesnake. Nu moet ik vooraf even zeggen dat ik wat die band betreft een beetje verpest ben doordat ik ze ooit in hun topperiode live heb mogen zien tijdens Monsters Of Rock in Utrecht met zowel Adje Vandenberg als Steve Vai in de gelederen.  Dit album moest dus wel heel wat in huis hebben om mij echt enthousiast te krijgen. De eerste 4 up-tempo nummers kregen dat helaas niet voor elkaar en ook de ballad Easier Said Than Done haalde het in de verste verte niet bij Here I Go Again. Pas bij I Need You (Shine a Light) werd ik een beetje enthousiast.  Ook Love And Treat Me Right heeft een klein beetje die echte Whitesnake sound zoals we die kennen van de grote hits. Echte snelle nummers als My Evil Ways moeten David en zijn mannen echter gewoon aan de echte metal bands overlaten (al is de gitaarsolo op dit nummer niet verkeerd). Nee, Forever More is een leuk album maar heeft beslist niet de kwaliteit van een 1987 of Slip Of The Tongue en komt wat mij betreft niet verder dan twee sterren.

Al met al een leuke 80’s revival met The Unforgiving van  Within Temptation als absolute topper. Dat hier vanwege het thema concept ook nog eens een DVD en een comic bij zitten zorgt er voor dat dit een echte aanrader is.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Muziek, Privé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s